NEVER LET GO

2011-09-27T06:49:00.000-07:00

Highschool ako nung hindi ko pa alam mag-mahal at panay aral aninaatupag ko, sabi nga ng mga friends ko eh tatanda nalang akong mag-isa kasbayng aking mg analalaman at panahon. Hindi ko na lang pinapansin ang mga sinasabinila dahil alam kong darating din ang panahonb ko sa ganyang mg abagay, hindiman ngayon, bka bukas o sa susunod na araw. At kung hindi man dumating angtakdang panahon, handa akong lumigaya ayt tumanda kasabay ng aking talino atpanahon.

Ngunit isang araw…

Naglalakad ako sa may oval kasama mga kaibigan ko nang may nagabot sa akin ng isang rose. “naks naman Dreah, kanino galing?” tanong ni Clare.Wala akong kaalam alam kung kanino galing ang rose kaya ngumiti na lamang akoat ang alam ko pa ay nag kamali ng pinag abutan ang bata. “grabe ah, kaninonaman sana galing to?” tanong ko sa mga kaibigan ko. Lahat sila nagtawanan “it’stime Dreah…finally may taong naglakas loob.” Sabi ni Sam.

Marami na akong natanggap na mysterious gifts na wala talagaakong idea kung sino ang mastermind ng lahat. Ang hirap ng ganito feeling kopinagbabantaan ang buhay ko, ayaw ko na ngang lamabas ng bahay dahil bakabiglang may mag aabot na naman saakin ng kung anu- ano. Kung mahanap ko langkung sino tong “pesteng” to na nagbibigay ng kung ano ano sa akin ay ibabalikko talaga lahat ng magi to at sasabihing “kung ipinamigay mo sana sa mgamahihiap yang perang ipinambili mo ng mag to, matutuwa pa ang buong mundo.”Ayoko talaga ng ganito.=(

Pagpasok ko sa room nakangiti lahat ng aking mga friendtacles “oano may bagong chismax na naman kayo?” lahat sila napangiti at itinuro angchair ko. “shoot! Ano na naman ito? Guys, ayoko na, tama na, tanggap ko nahindi ako magkakaboyfriend any way….i don’t need it.” Lantad na sinabi ko saaking mga friends. “Dreah, ano ka ba? Hindi kami ang nagbibigat ng mga to,swerte mo naman ah.” Sabi ni Sam. Napahiya ako sa harap ng klase at umupo nalang. hinawakan ko ung rose at ang letter (xet katakot baka sabihing mag-hintay ka sa gate..mamatay ka na)

Dreah,

Alam ko agod kana kakatanggap ng mga bagay na ipinapaabot ko para ibigay ko sayo. Sorry,naghahanap lang ako ng lakas ng loob para magpakilala sayo, sana hindi moisipin na stalker ako o anu man…sorry talaga…torpe ako oo, pero handa akongsabihin sayo kuna ano tong nararamdaman ko sa tamang time.

MISTERYOSO

Shet naman o…kung saksakan ba naman ng korni tong taong to. “dreah,derive the equation of this..” biglang sabi ng teacher ko. Tumayo ako atsinolve kung ano man ang iniuutos sa akin ng teaher ko. “pay attention, Drea.”Sabi ng teacher ko at nabigla ako. Parang ang tanga tanga ko na nung narecieveko yung unang rose na iniabot sa akin ng MISTERYOSO na yan.

Sumunod na subject ang chemistry , ang subjectna kahit angvaledictorian ng klaseng to ay magdudugo ang utak. Isang taong wirdo lang namanang alam kong may paborito ng subject na ito eh, ang nag iisang kaklase kongintsik na parang kasama sa group ng mga K-pop na sikat na sikat ngayon. Siya siKlein Alvin Yoso, minsan nagging kapartner ko siya sa chemistry, akalain mobang gawin na niya lahat sa sabihin sa aking baka masira ang deskarte niya?Gusto ko siyang idissect noon at isa isahin ilagay sa giant vial mga laman loobniya. Hindi naman kasi ako yung klase ng matatalinong tao na tahimik sa isangtabi at super weird na kausap, matalino ako sabi nila at may social life. Ehitong Klein na ito eh, oo matalino nga, pero saksakan sa yabang. “Dreah, do theredox equation of this.” Biglang sabi ng teacher namin, ayaw ko tumayo sa upuanko dahil feeling ko pagtatayo ako eh bagong dimension na agad ang kakatayuan ko–ganyan kalupit tong chem subject. Ngunit tumayo ako,naglakad papunta sa maypisara at ginawa ang inuutos ng teacher at sa kamalasan ba naman ay nagkamaliako at biglang umapela si Klein. “mali, mali lahat ng equation mo.” Sabi niya!!Akalain mo bang ipahiya ako sa harap ng mga tao, kunh pwede ko lang siyangimute parang ung movie na pinanuod ko na Click. Natapos ang buong subject attuwang tuwa ako sa tuwing sasabihin ng teacher ko na “good-bye class”

Uwian na ng hapon nang nakasalubong ko si Klein, pababa ako atpaakyat siya. Nagkatitigan kami, napayuko nalang siya nang binigyan ko siya ngtiger look. Kung pwede ko lang gawin ang ginagawa ng zombie sa PVZ matagal kong ginawa sa kanya yun.

Chapter 2: naalala mo?

Sa lahat naman ng kamalasan ko ngayung araw na ito, umulan patalaga. Naghintay ako na humupa ang ulan, pero super tagal na uubusan na ako ngpasensya. “may payong ako.” Sabi ng boses sa likod ko na ikinagulat ko. “ah,uhm may payong ka nga, care ko?” sabi ko dahil nakita kong si Klein iyon. “gustomo makisukob?” tanong niya na parang ipinapamukha sa akin na “belat may payongako, in your face!” “uh wag na hintayin ko nalang na mawala tong ulan.” Sabi kosabay nginiting aso. umupo si Klein sa tabi ko “o bakit ka umupo?” tanong kosakanya at lumayo nang kaunti dahil feeling ko may asama siyang gagawin saakin. “hintayin ko nalang din humupa ang ulan.” Sabi niya sa akin sabaytinginsa malayo at napangiti ako dahil ang alam ko sa talang buhay niya ayngayon lang siya nagging mabait sa akin.

Naalala naming sa tagal ng paghupa ng ulan ang aming mga “past”.“naalala mo ung nahulog ung pencil mo sa labas ng room nuong grade 1 tayo?Tanong niya sa akin at napangiti ako “oo naman, pinahiram mo yung pencil mongkabibili ng mama mo tapos ipapabayad mo sa akin bawat letra na isususlat kogamit ang lapis mo.” Natawa siya sa paraan ng akin pagkaalala. “oo nga, perohindi mo binayaran kaya may utang ka parin hanggang ngayon sa akin.” Sabi niyaat binatukan ko siya. Saksakan talaga ng kabulastugan tong taong to sabiko sa sarili ko. “naalala mo nung grade 5, ung Christmas party?” tanong ko sakanya sa pagaakalang makakabawi ako.” Oo naman, yung nabunot natin isa’t isa?Ahahahah…parehas pa tayo ng regalo parang tanga, sinabi ko kasi sa mama ko nasamahan niyang bumili mama mo pero di ko sinabi kung sinu nabunot ko.” Sagotniya at nagulat ako. “naalala mo nung classpicture natin nung first year?”tanong niya at nagtaka ako panay naalala naang pinag-uusapan naming eh problemako kung pano makakauwi. “oo nung katabi kita at sinungayan mo ako kahit formalyung picture nayon.” sagot ko napangiti siya sa akin at sinabing “sorry =)”napangiti na rin ako “ayus lang yon.” “maaalala mo kaya tong araw na to?” sabiko, nagulat ako sa mga salitang lumabas sa bibig ko. “oo naman.” Sagot niya atbumilis heart beat ko =) “bakit naman.” Tanong ko sa kanya at kahit nakatingin ako sa malayo naramdamankong napatingin siya sa akin “kasi late na akong uuwi kakahintay na humupa angulan kasama ka.” Sagot niya at hinwakan ang kamay ko, tumigil ang daigdig ko “shetano to” sigaw ng isip ko.”gagi ka talaga.” Sabi ko sabay hila layo ang kamaykong kunwaring aayusin ang buhok ko.

Napahinga siya ng malalim. “payungan nalang kita pauwi late narin eh.” Sabi niya at tumayo. Napagisip-isip ko na gabi na rin pala kaya sumabay na ako. Naglakad kami pauwidahil para sa kanya sayang pamasahe. “sabi nila pag-umuulan daw at umaaraw maykinakasal na dwende.” Sabi niya at deretso parin ang tingin sa kadiliman ngpaligid. “oo, alam ko yon.” Sagot ko na napatingin sa kanya. Napatingin dinsiya sa akin at sabing “pano kung umuulan na gabi? May kinakasal na tayo?”banat niya. “korni mo.” Sabi ko at naramdaman kong may kiliti sa aking tiyan. “katuladng isang umagang may ngiti…” awit ni Klein. “katulad ng hangin sa aki’ydumadampi” tinuluyan ko naman ang awit niya. At nagsabay kaming umawit “na akosayo’y maghihintay, na ako sayo’y mag-aabang katulad ng isang bata na umiibig.” Biglang natiil ang ulan kaya nagtawanan kami,isinara niya ang payong at ginawa itong mic “ikaw parin ang hanap ng pusongligaw!!!!” awit niya at natawa lang ako. Nakarating na kami sa bahay ko,”dito ka nap ala.” Sabi niya. “oo, bye ingat ka.”Sabi ko at binuksan ang pinto at pumasok. Ngayon lang ako Masaya na umuwi nahindi kasama ang aking mga kaibigan, hindi ko mabura ang ngiti sa aking mukhana pansin din ng aking mommy “anong meron sayo ang saya mo?” tanong niya. “wala,katulad ka kasi ng isang bata na umiibig” saaot ko at alam kong napangiti siyadahil Masaya siya pag sinasabing para siyang bata. “naalala mo nung grade 4kayo ni Klein?” tanong nang mama ko at nagulat ako dahil kahit dito sa bahay aymeron ang salitang naalalamo?”hindi po bakit?” tanong ko “nung halos mapuyat na siya kakabantay sayo sahospital noong dinegue ka ng super?di ko alam kung bakit siya anduon pero sabinaman ng mama niya ay gusto ka niyang Makita.” Napatigil akong kumain atnapangini, tanging “talaga?” nalang ang nasabi ko pero deep inside tuwang tuwaako hindi ko alam kung bakit.

Gabi na nang nagtext si Klein sa akin “good night and tnx….gm”natuwa naman ako sa text niya kahit nonsense di ko parin binura. “gudnyt =)”reply ko at natulog na rin.

Chapter3: mahal kita kasi….

Matagal tagal na rin kaming di nag uusap ni Klein dahil sa mgaschedule at mga projects na rush dahil malapit na mag end ang first sem. Sakalang kami mag-uusap pag hihiram ako ng pencil sa kanya. “grabe naman sila sirmalapit na nga ang sem break kailangan pa nilang magpaproject ng sobra sobra,hay..hell week!” reklamo ni Sam. “I agree.” Sagot ni Claire. “hoy Dreah!Nag-iisip ka na naman diyan. Ang weird mo this past few days.” Sabi ni Sam. “meronnanaman kasi akong natanggap na bagay mula sa MISTERYOSO na yan.” Sagot ko. “oanu naman un?” sabay nilang tanong. “ito o.” pinakita ko ang isang teddy bearna may nakasulat na mahal kita kasi….. “o bakit yan? Di ka na nasanay halosisang bwan ka ng nakatatanggap mula jan sa MISTERYOSO nay an ah.” Sabi ni Sam.Lumabas ako sa may corridor para magpahangin nang lumapit si Klein, “grabesakit na ng kamay ko kakagupit ng mga projects…” sabi niya habang nag-uunatunat na parang kagigising. Hindi ako sumagot. “may problema ka?” tanong niya.Timingin lang ako deretso sa mata niya “may problema ka nga” sabi niya at sahindi inaasahang pagkakataon ay inakbayan niya ako. “ayos lang yan, pasasayahinkita.” Sabi niya. “unggoy ka ba?” tanong niya sa akin at nagulat ako “hindinoh, bakit mukha ba?” tanong ko. “hindi pero kasi sumasabit ka sa puso ko.”Sabi niy asabay tawa…”bangin ka ba?” banat niya uli. “hindi bakit?” tanong ko “kasinahuhulog na ako sayo.” Sabi niy asabay tawa at napangiti ako konti “eh, drugska ba?” tanong niya ulit. “gagi hindi noh, bakit namna sana?” sabi ko nanakangiti. “nakakaadik ka kasi =).” Sabi niya at natatawa na talaga ako sa mgasinasabi niya “pustiso ka ba?” tanong ko naman “o bakit?” huminga ako ngmalalim at sinabi na “because I can’t smile without you.” Nagtawanan kamingdalawa, parang nawala ang aking pag aalala tungkol kay MISTERYOSO dahil parangpanatag ako na hindi ako masasaktan pag kasama ko si Klein. Napatingin angaking dalawang kaibigan at alam kong nagtataka sila dahil alam nilang kumukuloang dugo ko kay Klein. “o ayan Masaya ka nanaman.” Sabi niya ngumiti lang akosa kanya at bumulong siya sa akin “mahal kita kasi…” sabay takbo dahil maron naang next subject teacher namin.

Chapter 4: the Knowing

“sembreak na!” yan ang gusto kong isigaw sa lahat ng taongmasasalubong ko ngunit di ko magawa dahil magmumukha lang naman akong tanga.Kasabay kong umuwi ang aking mga kaibigan. “may natanggap ka ba ngayon? Tanongni Sam sa akin. “wala!!” Masaya kong sagot sa kanya. Naglakad kamingmagkakaibigan pauwi ngunit napagisip isip nilang pumunt amuna sa mall perohindi na ako sumama dahil gusto kong matulog hannagng last day ng sembreak.Habang naglalakad ako mag isa, nakita ko si Klein naglalakad din mag isa kayatinawag ko siya “klein!!”sigaw ko at napatingin siya at nilapitan ako. “o bakitmag isa ka?” tanong niya. “pumnta sa mall mga friendtacles ko, ikaw?” “ah, walanaglaro silang dota.” “ah ganon.” Naglakad kami pauwi at walang na-uusap nangnaisip niya sigurong manuod kami sa bahay nila, sumama naman ako.

“ano gusto mo panuorin?” tanong niya sa akin. “Kahit ano, tripmo ba?” sagot ko sa kanya. “tingin ka nalang jan ng gusto mong panuorin,magluluto lang ako ng kakainin natin.” Sabi niya sabay tiro sa napakaraming dvdsa tabi ng tv niya. Napili kong panuorin ang a walk to remember dahil hindi pato nabubuksan at gusto ko siyang asarin, alam kong lalaki siya at hindinanunuod ng ganito. Napagisip isip kong mag-isa lang pala niyang nakatira sa aykalakihang bahay malapit lang sa bahay namin. “klein, matagal ka pa?” tanong kosa kanya pero hindi siya sumagot kaya naglibot muna ako sa bahay nila dahilhinhanap ko rin ang comfort room. may nakita ko ang mga pictures naming saisang table malipit sa isang kwarto at napangiti ako sa nakita kong classpicture na sinungayan niya ako. Sa pagaakalang c.r. ang kwartong kasunod ngmesa, binuksan ko ito at nagulat sa aking nakita. Teddy bear, roses at mga letters na maynakalagay na MISTERYOSO. Shet!!! Si Klein si MISTERYOSO? Inisip ko ang buongpangalan ni Klein, Klein Alvin YOSO, F*ck ang tanga ko!!! Bakit di ko yo naisipang tagal na, ang bobo ko, si MISTERYOSO ay si Klein? Agad kong isinara angkwarto niya nang narinig kong tinatawag na niya ako “Dreah san ka?” bumaba akoagad. “san ka galing?” tanong niya sa akin. “ah wala naglibot lang ang lakipala ng bahay mo, mag-isa mo?” tanong ko na parang wala akong nakita. “ah, oo,asa ibang bansa na sila mama at dir n magtatagal kukunin na rin nila ako.”Sagot niya . sabay kaming umupo sa may sofa. “ah ganon?sayang naman.”

Nagsimula na ang movie at tahimik kaming dalawa, naglalaro parinsa isip ko kung sasabihn ko bang alam ko nang siya si MISTERYOSO. Pinili kongitago ang nakita ko sa sarili ko. Sa kalagitnaan na ng movie ay sumandal akosakanya at inakbayan niya ako. Sa kanyang tabi pakiramdam ko napaka safe ko na,si MISTERYOSO hindi ako sasaktan. Mahal niya ako kaya niyang isakripisyo lahatkatulad nalang ng pinapanuod namin, pero torpe siya, mahal niya ako perosinasarili niya, hindi niya sinasabi pero ginagawa nya. Masmaganda na sigurongganito kesa ipilit kong sabihin niya sa akin na mahal kita at hintayin niyangisumbat ko na mahal rin kita. Nakatulog ako sa balikat ni Klein at nagising nalamang nang natapos na ang movie. “nakatulog ka.” Sabi niya sabay ngiti. “alamko.” Sagot ko. “maganda pala tong movie na to, akala ko boring kaya di kopinapanuod.” Sabi niya habang pinapanuod pati ang credits ng movie. “oo naman.”

Umakyat kami sa roofdeck nila dahil sabi niyang duon siyanakakakuha ng peace of mind, pero pilit parin naglalaro ang mga nakit ako saisip ko .Sa hindi sinasadyang pagkakataon ay nasabi ko sakanya na alam ko nasiya si MISTERYOSO. “klein, alam ko na.” sabi ko bigla. “alam mo na ang alin?”tanong niya na parang wala siyang lihim. “klein ikaw si misteryoso? Klein,tinago mo? Tinago mo ng ang tagal tagal.” Sabi ko na parangpinagsisinungalingan ako. Tahimik lang si Klein. “klein, bakit? Kelan pa?”tanong ko sakanya at napatingin siya sa malayo. “matagal na Dreah, matagal na.”pabulong na sabi niya. Madilim na ang paligid kitang kita na sa kalawakan angmga bitwin at buwan na nagsisilbing ilaw naming. “bat di mo sinabi? Bakitsinarili mo? Bakit tinago mo lang!” sabi ko, may namumuong luha na sa aking mgamata. “Dreah, hindi ganun kadali, dreah, wala akong lakas ng luob para sabihinsayo, para matanggap mo, dahil iniisip ko na baka ireject mo lang ako, bakaayaw mo. Takot ako masaktan dreah!.” Sabi niya. Tumulo na ang liha sa aking mgamata. “klein, bat di mo sinubukan?”tanong ko. “dreah, I’m sorry….” Sabi niya atniyakap ako. “dreah, mahal kita at ayawkitang mawala yun lang yun….” Bulong niya sa akin. Hindi ko alam kung anoisasagot ko dahil napaka bilis ng lahat ng pangyayari kaya niyakap ko nalangsiya,

Chapter 5: distansiya

Ilang araw na rin na hindi kami nagkakausap ni Klein at ngayungpasukan nanaman para sa second sem ay makakausap ko na siya. Pagpasok ko saclassroom ay siya aga ang aking hinanap, wala pa siya. Tulala akong nilapitanng mg akaibigan ko “kamustang break mo girl?” tanong nila sa akin. Wala akongmaisagot dahil hindi ko alam kung ayos ba o hindi. “oy dreah, kamusta?!” sabini Sam. “ahh, a-a-yus lang, kayo?” sabi ko nalang. “Masaya, wala ka nung mgaouting ah, dalawa lang kayo ni Klein ang wala, magkasama ba kayo?” tanong nila. Yumuko lang ako sapagkathindi ko siya nakita o nakausap sa mga nalalabing araw nang break. “hindi,hindi ko siya nakasama eh.” Sabi ko.

Sawakas dumating na si Klein kaya agad ko siyang nilapitan “klein,musta?” sabi ko pero nilayuan niya ako. Nagulat ako sa ginawa niya,shet to ahsiya na ngang nilalapitan siya pang lalayo. “problema mo!!!” sigaw ko. Kumukulonanaman ang dugo ko sa tuwing nakikita ko siya pero iba ito sa dati, masnangingibabaw ang pakiramdam na “bakit?may distansya na?”

Kamalasan ba naman nagging kapartner ko nanamna siya sachemistry namin. Ginawa ko ng mali ang unang procedure para mapansin niya akopero wala hinayaan niyang mali ang aking ginagawa kaya inulit ko ulit,nagkasalubong an gaming kamay sa pagkuha ng test tube kaya nagkatinginan kami,halata sa mata niyang may problema siya, ang lalim na parang may gusto siyangisigaw. Natapos ang boung session sa chem. Na hindi kami naguusap.

Umuulan nanaman, wla nanaman akong payong sana meron si Kleintulad ng dati. Pero walang dumating na Klein, wala akong kasamag humua angulan, wala…magisa ko na, parang magisa ko nalang sa buong mundo. Pinili kongmagpaulan, pinili kong magpakabasa sa ulan. Kasabay ng pagtulo ng ulan angpagtagaktak ng luha sa aking mata..bakit asan si Klein? Asan siya?! Gusto ongitanong sa buwan kung asan si Klein sa oras na kailangan ko siya. “klein…?”bulong ko sa sarili ko haban naglalakad ako sa ilalim ng mabibigat na tulo ngulan. Nahihirapan na ako,hindi ko magagawang bigla siyang talikuran….bakit dina ganon? Nakarating ako sa bahay na basing basa lahat, walang tao. Pakiramdamko talaga magisa ko nalang dito sa Earth. Humiga ako agad “klein!!!!” sigaw koat umiyak. Hindi ko na kayang piliting Masaya ako….nalilito na ako, panu mo bamararamdaman.bakit may distansiya?space?

Chapter 6: parting time

Pagpasok ko ng room iniisip ko kung ano ang meron dahil mayisang dosenang rose sa upuan ko katulad ng dati at may kasama itong mga letterslahat ay galing kay MISTERYOSO. Si Klein ay tahimik na nakaupo sa kanyangupuan, nilapitan ko siya. “klein, bakit?” tanong ko at tumayo siya at niyakapako nang napakahigpit sa harap ng mga kaklase. “dreah, I have to leave…” unlang ang nasabi ni klein. At dumating na ang teacher, at inutusan kaming gumawang poem. buong araw kaming walang ginawa dahil hindi pa naayos ang schedulenamin.

Uwian na at umuulan parin, nakita ko si klein na naghihintay atagad ko siyang nilapitan “Klein, what do you mean?” tanong ko. Tinalikuran niyaako at alam kong naiiyak na siya “harapin mo ako, anong meron?” sabi ko. “dreah,naalala mo nung sinabi kong kakaunin din ako ng mga magulang ko?” tanong niyana nakatingin sa mata ko na parang puso ko ang kausap niya. “oo…” sagot ko nanagtataka. “dreah, kukunin na nila ako, dreah, I’m leaving, I only have oneweek to spend it with.. one week, for me is not enough for you to feel how muchthis heart screams your name, how much this love is so real.” Sabi ni klein.Napatunganga lang ako sa sinabi niya pakiramdam ko magugunaw na ang mundo sailalim ng akong mga paa. “klein, bakit ngaun pa?ngayun pang Mahal na kita?”sabi ko at pinipigilang umiyak. “dreah, promise me na ganyan lagi angmararamdaman mo kahit wala na ako.” Sabi niya at niyakap ako ng mahigpit. “longdistance relationship Klein?” tanong ko. “oo.”

Hindi ko alam ang nararamdaman ko pag uwi namin, wala ako sasarili ko, wala….. ang hirap hindi ko kaya, mas gugustuhin ko pang umupo atmakinig sa chemistry teacher naming ng magdamag kesa paulit ulit kong naririnigang kanyang boses na sinasabing “I’m leaving.” i’m dying inside, it cuts like aknife. Pero anong magagawa ko? Kailangan ko tanggapin na aalis siya,iiwan akoang taong nagturo sa akin na magmahal.

Chapter 7:kaya mo ba?

Kinabukasan, sa aming Filipino subject sabi nang teacher naming na kailangan naming basahinsa harap ang poem na ginawa namin,punong uno ng luha ang notebook ko dahil ginawa ko ito kagabi, kamalasan banaman ako pa ang nauna:

Naniniwala ba kayo sa long distance realationship?

Yung tipong dagat ang inyong pagitan

At langit nalang ang kapwa niyo tinitignan

Kung saan oras,araw at taon

ang lilipas na hindi kayo magkasama

sisikat at lulubog na ang araw at buwan

na hindi niyo kapiling ang isat isa

at sangkap ay telepono sa inyong pagmamahalan

internet ang tulay sa milya-milyang pagitan

at ang mga kuhang litrato ang bawat kwento

sa bawat pangyayari sa buhay niyo

na nagsasabi sa puso niyo na

sana andito ka, sana kasama kita

sa madaling salita ang tangi niyong sandalan

ay pangako, pagtitiwala at pagmamahalan

marahil isa ka sa sasagot na hindi

dahil ba ang panahon at mundo

na ating ginagalawan ay nababalot ng tukso

dahil ba mahirap sumugal ng hindi mo alam?

Kung karapatdapat ba siyang pagkatiwalaan

O dahil takot kang umasa at sa huli’y masaktan

Sadyang maraming kinakatakutan ang tao

Takot masaktan takot matalo

Kaya ang ganitong relasyon

Unti unting nagging alamat

Ang pagmamahalay ba’y di sapat

Hindi ba karapat dapat itaya

Ang buo mong pagtitiwala?

Sadyang ginawa ang mundo na balanse

May saya may lungkot

May katapangan at takot

Hinahanap ng puso ang babalanse dito

Paano kung itong tao ay malayo?

Mas maganda na kayang

Sumubok sumugal at maniwala

Kaysa sumuko nang walang bahala.

Tumigil ako sa pagbabasa dahil sa mga luhang tumagaktak at hindiko napigilan ang sarili kong itanong si klein, “kaya mo ba?”

Chapter 8: pagbilang ng panahon

Marami nang taon ang dumating at umalis, marami nang oras angnasayang kakaisip sa kanya, ok ba siya o kaya’y ako’y nalimot na. doctor naako, siya kaya ano na? single pa ako at naghihintay,siya kaya? Magbabalik paba? Ang hirap na sa tuwing sisikat ang araw ay umaasa kang mukha niya angmakikita mo, na amoy niya ang maaamoy mo, na yakap niya an babati sayo. Sampongtaon na ang lumipas nang nawala siya sa akng tabi sampong taon na nag-iisip atnababhala, meron pa kaya ang pagmamahal na nraramdaman niya?

Araw araw akong may nagagamot na mg abata, araw araw akong mayinooperahan, araw araw ding may namaamatay sa akin mag kamay. Pero ako kay, angpusong plit umaasa, magagmot ko ba? O tuluyan nang mamatay sa kahihintay…sigronga’y tama ang mga friends ko dati, nakasabay kong lilipasan ng oras ang akingtalino at panahon. Tanggap ko na, mabubuhay akong mag-isa, walang kasama kundiang aming mga alaala, mula grade one hanggan 4^th year hs. Malamangnalimot na niya ako o kun hindi man , mananatili nalamang akong alaala ngkanyang pagkabata. Tama na ang mga memories naming para ipakita na nagmahalankami sa mg apanahong katabi namin ang isa’t isa. Ang pagkakamali lang aymaraming nasayang na oras na nagkainisan, nagkabalewalaan at hindi nagpansinan.Nabilang ko na lahat ng panahon na meron kami,nabilang ko na rin ang oras nanasayang naming at pati na rin ang panahong ipinagkait sa amin. Sana kung asanman siya ngayon inaalala niya rin ako sa paraang ganito, sana iniisip niya rinkung buhay pa ako. Sana maisip rin niyang bilangin ang panahong meron at nawalasa amin. Si MISTERYOSO, ang taong nantakot at nagpanatag nang buhay ko, SiMISTERYOSO ang taong nagturong magmahal,si MISTERYOSO ang bumalanse sa buhay ko.pero kailangan kong ipagpaatuloy angbuhay ko, lilimot nalang ako.

Chapter 9: magbalik

Paggising ko isang umaga, may naiwan ng isang rose at letter saaking pintuan. Nagtaka ako kung kanino galing ang mga iyon. Binksan ko angletter pero wala itong laman. Naalala ko tuloy ang mag oras na si MISTERYOSOang misteryosong lalaking bigla bigla nalang mag-aabot sa akin ng mga ganito.

Pagpasok ko sa ospital napaka rami ko agad pasyente, lahat batana may sakit, ngunit bakit lahat sila may hawak na rose?nagsimula nanaman angnararamdaman kong takot nuon. Lahat ng pasyente ay nagiiwan ng mga rosas saaking maliit na mesa, sa huling limang pasyente ko ay nagtaka ako wala silangbinigay kaya napanatag ang loob ko. Pang huling pasyente na itong susunod sabiko sa sarili ko. Pagpasok ng huling pasyente ko,nagulat ako Shet, si Klein?

“dreah?”sabi niya at isinara ang pinto,. “Klein..” hindi ko siyanagawang yakapin sapagkat nakapag move on na ako. Wala na ata ang akingnararamdaman, may naramdaman akong galit sa aking didbdib dahil ganon kadalilang niya akong naiwan, pero hindi gaon kadaling bigla nalng niya akongbabalikan..sinubukan niya akong yakapin pero umayaw ako. “buhay, ka pa pala. Dika man lang nagparamdam.” Sabi ko na may halong tampo. “nag e-mail ako sayo,hindi ka nagreply.” Sagot niya. “hindi ko natanggap wag ka magsinungaling.”Sabi ko. “dreah, hindi ka naalis sa isip ko sa tuwing gigising at matutulog ako,buong oras at panahon na malayo ka sa tabi ko ikaw lang inisip ko, dreah when Ileft I lost a part of me.” Sabi niya. Hindi na siya ng Klein na kilala ko dati,hindi na siya si MISTERYOSO na hirap sabihin ang nararmdaman. “salamat, pero sapaglipas nang paanahon na wala ka, pinilit ko na lang na kalimutan ka kaysaaraw-araw akong naiisip kung ganun parin kaya.” Sagot ko, pinipilit kong wagnang umiyak para mapakita sa kanya na kinaya ko kahit wala siya.

“hindi kita nilimot, bumalik ako para sayo,”

“ten years,Klein, ten years na wala ka, hindi ka manlangnangamusta.”

“how about the promises,Dreah? The promise that you’ll wait.”

“all the feelings vanished Klein, nawala ka nalang ng pang bula,umalis ka sa pagaakala kong araw araw mo akong babalitaan ng nangyayari sayopero…wala….i waited Klein.”

“please, dreah, give me another chance.”

“enough, move on…just what I did….tama na, enough of the roses,tamana yung nga memories natin, natanggap ko na, wala ka na eh……hindi ganonkadali pero kailangan.

“so I guess this is good bye.”

“oo, umalis ka na.”

Chapter 10: goodbye L

Over time ako sa hospital ngayon kasi wala ang ibangg doctor,wala masyadong pasyente kaya ayos lang.

Malipas ang ilang oras, biglang dumating ang ambulansya nghospital, at kinakailangan ako sa emergency room. pag pasok ko ng emergencyroom nagulat ako sa nakita kong duguan na tao. Hindi ako nagugulat sa ganitodati dahil pinili ko itong trabaho eh, pero ngayon,nang Makita ko tong taongto,duguan at nagaagaw buhay, kinakailangan ko talagang buhayin to.

Tumutulo ang luha ko habang pinipilit irevive itong tao. “pleaselive…live” sigaw ko habang pinipilit siyang buhayin pero huli na ang lahat….walana. napaupo ako habang umiiyak, sobrang iyak ko wala na. naalala ko lahatsamahang meron kami, kami ni Klein. Lahat nawala parang bula, pakiramdam kopasan ko na ang buong mundo sa aking balikat. Klein died on my arms. I should’venever let him go, sising sisi ako……ang taong nang iwan sa akin pero ginawa anglahat para balikan ako ay rineject ko, rejection os the thing he was so afraidof from the start. Bumalik siya sa pagaakalang mahal ko parin siya, peroipinagkait ko sakanya, ipagkait ko ang matagal na naming prinoprotektrahan. Iwas so stupid when I said I didn’t love you so.

Lumabas ako ng hospital at nagtanong kung ano nanyari, sabi nilalasing daw siyang nagmaneho

At di nakita ang nasalubong niyang truck kaya bumagga ito.Binuksan ko ang email ko at nagulat na may 10,000 unread messages ako. Binasako ang pinakahuling message.

Dreah, I’m coming back to be with you and never leave your sideanymore. will you marry me? I know this is imformal but I just can’t wait toask you this”

Dated: 10/23/2007

Naiyak ako sa nabasa ko ang tanga ko sa pagkalimot ko sa kanyahindi ko na muling binuksan ang email ko, ang ipinangako niyang magigingcommunication namin. Pinagsisihan ko lahat.

Gabi din na yon, pumunta ako sa bahay nila dati, nakita ko nanakahanda ang lahat puno ang bahay ng rose, tulad ng mga binibigay niya saakin. Sumara ang pinto dahil sa malakas na hangin. Naluha ako ulit sapagkatramdam ko na andoon siya, naghihintay sa aking pagdating. “klein, I’m sorry, Ishoud’ve hold unto you….i’m sorry…I’ll always love you. The deafining silencemeans nothing to none but me, I expect him to answer but only the cold lingerof wind answered.

I promise you that I’ll grow old withmy knowledge and with ourmamories.

And this flame of love we have will never burn..

----end-----

“”””sorry sa mga mali na naittype…sorry,,,intindihin nalang